No two days are the same. As far as I like going to different destinations, the journey itself is always ang adventure. and no two journeys are alike.

araw araw, mula lunes hanggang byernes, binabaybay ko ang daang hari, sakay lagi ng collorum na van. I don’t know about the spelling, pero sila yung supposedly illegal operators who make our daily lives easier. since illegal sila. araw araw din nilang iniiwasan ang mga otoridad para lang maihatid kami ng mabilis at maayos sa destinasyon ng kanilang mga pasahero. kahit na ang kapalit nito ay ang plaka ng kanilang sasakyan.

syempre hindi sila susugod at lalaban ng walang dalang bala. minsan, nung nakasakay ako sa van, equipped with a radio, dumaan kami sa kalye papuntang madrigal st at sumaludo discreetly ang driver sa isang mamang may dala ding two-way radio. parang PSG ng pangulo. halos lahat ng kanto ng filinvest area e may ganito. I find it cool. ehhehehe.

sa kabilang dako, hindi rin magpapatalo ang mga pulis at mga nanghuhuli. kaninang umaga isang pulang van na may lulang mga mmda ang nanghuli. kilala kasi sila na nakasakay sa mga “big bikes” na madaling iwasan. so, sila naman ang nasa van, tinted, at oo nga naman, hindi halata na MMDA sila. nice one. nahuli yung driver na sinakyan ng kasamahan ko, at mabuti nalang, hindi sya na late. andyan din ang pag gamit ng code names sa mga nanghuhuli, secret codes for alternate routes and the last resort, transfer. :[

ang pinakapaborito ko e ang paghahabulan sa alternate routes, its like a real life pacman game with passengers or a cop-fugitive chase, with 14-16 people. while on the chase, wala kaming magawa kungdi to hope and pray na makarating kami ng maayos and hindi late. (pero minsan, hindi maiwasang ma-late ka. hehehe.)

those two-way radios make a lot of difference. hindi ko masisisi ang mga pulis or whatever they may call them kasi nga they are illegal, pero sana pagbigyan nila yung mga operators.